என்னதான் செய்வது?

என்னதான் செய்வது? இடது பக்கமாக படுங்க என்றார் ஒருவர். படுத்தேன். வலது பக்கமாக படுங்க என்றார் இன்னொருவர். படுத்தேன். குப்புற படுக்காதீங்க என்றார். மல்லாக்க படுக்காதீங்க என்றார் இன்னொருவர். படுக்கவிடாமல் படுத்துறாங்களே... காலையில் நடக்க சொன்னார்கள். நடந்தேன். நேராக நடக்க கூடாது, எட்டு போட்டுதான் நடக்க வேண்டும் என்று சொல்லுகிறார்கள். காலையில் எழுந்தவுடன் ஒரு டம்பளர் தண்ணீர் குடித்துகொண்டிருந்தேன். போதாது போதாது..அதனுடன் எழுமிச்சையும் பிழிந்து குடிக்கவேண்டும் என்று சொன்னார்கள். கேன்சர் உறுதியாக வராதாம்.!! உருளைக்கிழங்கு அளவோடுதான் ருசியாக சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தேன். வாயு என்றார்.. வாயில் படுவதை மறந்தேன்... உலக நாடுகளில் இதுமட்டும்தான்... வேறு வழியில்லை.. சாப்பிடுங்க என்றார்கள்... இனிப்பை தொட்டுவிடதீர்கள் ..அவ்வளவுதான்.. சுகர் ஏற்றிவிடும் என்றார்.. சரி என்று நிறுத்தினேன். நடக்கும்போது நண்பர் சொன்னார்.. லோசுகர் ஆகிவிடும், பாத்துக்குங்க.. அப்பப்ப கொஞ்சம் சாப்பிடுங்க என்றார். இப்படித்தான் குளிக்கவேண்டும் என்றார்.. ஐயோ, தப்பு, அப்படி குளிங்க என்றார்.. குளிக்கக்கூட சுதந்திரமில்லை.. தந்திரமா குளிக்கணும் என்றார். காப்பி, டி வேண்டாம், அரிசி கஞ்சி வேண்டாம், பால் வேண்டாம், ஐஸ்வாட்டர் வேண்டாம், பாட்டில் ஜுஸ் வேண்டாம் என்றார்... சரசரி என்று பழகினேன்.. ஒன்று புரிந்தது.. ஒன்றும் தெரியாமல் இருந்தாலும் ஆபத்து.. அதிகமாக தெரிந்தாலும் ஆபத்து.. நல்லா போய்கொண்டிருந்த வாழ்க்கையில், உடம்பை பாத்துக்கங்க என்று சொல்லி உடம்பையே பார்த்துட்டு இருந்ததன் விளைவு, மனசு வம்பா போச்சு... எல்லோர் பேச்சும் கேட்பதும் ஆபத்து.. ஒருத்தர் பேச்சும் கேட்காமல் இருந்தாலும் ஆபத்து.. வாழ்க்கை, வாழை இலையில் விழுந்த ரசம் போல.. எந்த பக்கம் ஓடுது என்றே தெரியாமல் ஓடுகிறது. வாழ்க்கை ரசத்தை குடிக்க முடியலையே? அதிக விஷயம், விஷம். இயல்பா இருங்க. ஒன்னும் குடி முழுகிப் போய்விடாது.