நினைவில் நின்றவை - 7..மாற்று திறனாளி.

நினைவில் நின்றவை-7

1970 ஆகஸ்ட் மாதம்  17 ம் நாள் எனது மாற்று திறனாளி நண்பர் ராஜு எனக்கு பிரைல் எழுத்து பதிவு தகட்டினை வழங்கி, ஒரு அட்டையை அதில் இணைத்து மூடி. அதில் உள்ள 6 தொளைகளில் ஒரு குத்தூசியால் அழுத்தி, ஆங்கில எழுத்துக்களை எழுத கற்றுக் கொடுத்தார். அட்டையின் ஒருபக்கம் குத்தியதும் அந்த இடம் பின்புறத்தில் புடைத்து, தடவிபார்க்கும்போது ஒரு புள்ளியை உணர முடிகிறது.

அந்த அட்டையை இன்று எனது பழய பெட்டியிலிருந்து கண்டுபிடித்தேன்….நிணைவுகள் மலர்கிறது..

1970 ல் மதுரை தொழிற்பேட்டையில் ELECTRIC CONTROL EQUIPMENT COMPANY ல் பயிற்ச்சியாளராக இரண்டு ஆண்டுகள் பணியாற்றினேன். அன்றய நீதிக்கட்சியின் மதுரை பிரமுகர், மரியாதைக்குறிய அய்யா PTR அவர்களின் குமாரர் திரு. கமலதியாகரஜன் அவர்கள் கம்பனியின் உரிமையாளர் மற்றும் இயக்குனர். அலன் நித்தியானந்த லியோனார்ட் எனும் பொறியாளரின் கீழ் நானும், நண்பர் ராஜுவும் அப்போது அங்கு தொழிற்பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டிருந்தோம்.

லேத்மெசின், சிலாப்பிங்மெசின், மில்லிங்க்மெசின், டிரிலிங்மெசின் கொண்ட மெசின்சாப்பில் எனது நண்பர் ராஜு, பார்வைபடைத்த என்னைவிட சிறப்பாக பணியாற்றுவார். என்னோடு கடித தொடர்பு வைத்துக்கொள்ள விரும்பினார்.

ஒரு பிரைல்மெசினை வழங்கி அதில் அட்டையை இணைத்து, குதூசிமூலம் ஆங்கில எழுத்துக்களை பதிவு செய்ய கற்றுகொடுத்தார். அட்டையில் தகவல்களை புள்ளிகளாக இணைத்து மேடிட்டு, கடிதம் படைத்து, அதனை ஒரு கவரில் வைத்து பசைதடவி ஒட்டி, கவரின் தலைப்பில் LETTER FOR THE BLIND என்று எழுதி, அதன்கீழ் அவரது முகவரியை பேனாவில் எழுதி, தபால் பெட்டியில் போட்டுவிட்டால் போதும். கவர் எவ்வளவு பெரிய அளவில் இருந்தாலும், தபால்தலை (stamp) ஒட்டதேவையில்லை.

நமது இந்திய அரசு மாற்று திறனாளிகளுக்கு தகவல் தொடர்பில் இத்தகய சலுகையை வழங்கியிருப்பது அன்றுதான் எனக்கு தெரியவந்தது. அப்போது எனக்கு வயது 22.

சில பல வருடங்களுக்கு பிறகு,.. 1986 ல் தமிழ்நாடு அரசு போக்குவரத்து கழகம், மதுரை நகர்கிளையில், போக்குவரத்து பொறியாளராக பணியிலிருந்த போது, எனது அலுவலகத்திற்கு தனது மணைவி மற்றும் 6 வயது மகனுடன் வந்திருந்தார் நண்பர் ராஜு. மாற்று திறனாளிகளுக்கான நகர்பேருந்து இலவச அனுமதியட்டை தனக்கும், தன்மணைவிக்கும் வாங்குவதற்கு ஒவ்வொரு மாதமும் எனது அலுவகத்திற்கு வருவதாக தெரிவித்தார்.

அலுவலக நண்பர்களுக்கு அவரை அறிமுகம் செய்து, அவருக்கு வேண்டிய உதவிகளை தாமதமின்றி செய்து கொடுக்கும்படி கூறிவிட்டு, நண்பரிடம் நலம் விசாரித்தேன்.

பிறக்கும்போதே தன்னைபோல் தன்மணைவியும் பார்வைதிறனற்றவர் என்றும், காதல் திருமணம் என்றும், பார்வையுள்ள 666666ஆறு வயது மகன் தங்களை வழிநடத்துவதாகவும், வாழ்க்கை சிறப்பாக உள்ளது என்றும் கூறினார். என்னைபற்றியும் அவரிடம் கூறி, மலரும் நிணைவுகளை பகிர்ந்துகொண்டோம்.

உங்களுக்கும் பிரைல் மொழி பற்றிய புகைபடம் இங்கு இணைத்துள்ளேன்.

சாலையை கடக்க முயலும் மாற்று திறனாளிகளுக்கு அவ்வப்போது சாலையை கடந்துசெல்ல உதவுங்கள். பேருந்து நிறுத்தத்தில் காத்திருக்கும்போது அவர்கள் செல்லவேண்டிய பேருந்து வந்ததும், அவர்களுக்கு தகவல்கொடுத்து, பேருந்தில் பயணம் செய்ய உதவுங்கள்.

  

All the letters of English in ‘BRAIL’ is closed with in the six places as in Fig.

For Ex: A=1   B=1,2   C=1,4   D=1,4,5   E=1,5   Q=1,2,3,4,5

This is for your understanding capacity only. It is not use without the help of BRAIL MACHINE.  

மீண்டும் சந்திப்போம் -சரவணபவா

நினைவில் நின்றவை – 6..சட்டம் ஒரு இருட்டறை

நினைவில் நின்றவை – 6

1992 ல் நடந்தது இது அப்போது நான் தமிழ்நாடு அரசு போக்குவரத்து கழக,திருப்புவனம் கிளை மேலாலராக பணியிலிருந்த போது ஒருநாள் மதியம் ஓட்டுனர் நடத்துனர் பணிமாற்றம் செய்யும் வேலையில் .பணியாளர் ஓய்வறையில் பாம்பு ஒன்று நுழைந்து விட்டதாக புகார். ஓய்வறையில் பழைய ரிக்கார்டு நோட்டுக்கள் கொண்ட சாக்குமூடைகள் பல குவிந்திருந்தன. பல ஆண்டுகளாக பல மேலாலர்கள் முயற்சி செய்தும் அவைகளை அப்புறப் படுத்த தலைமை அலுவலக ஒப்புதல் கிடைக்காததால், நாளாக நாளாக பலசாக்கு மூடைகள் பணியாளர் ஓய்வறையை ஆக்கிறமித்து, பாம்பும் நுழைந்து விட்டது. நான் பலமுறை முயற்சித்தும் ஏதாவது காரணம் காட்டி பழயஆவணங்களை அப்புறபடுத்த தலைமை அலுவலக ஆவணகாப்பு அதிகாரிகள் தடைசெய்து வந்தனர்

.

1992 நவம்பர் 5அன்று காலை 2 மணியளவில் வைகை ஆற்றில் வெள்ளம் கரைபுறண்டு ஓடியதில், திருப்புவனம் பணிமனைக்குள்ளும் நுழைந்தது தகவல் கிடைத்ததும் பணிமனை சென்று தொழிலாலர்கள் பதட்டத்தை தணித்து, உடனடியாக செய்யவேண்டிய பாதுகாப்பு நடவடிக்கையில் அவர்களை ஈடுபடுத்தினேன்.

முதற்ககட்டமாக டீசல் பங்க்குழாய்களின் மூடிகளை தண்ணீர் புகாதவாறு பாலிதின்பைகளை கொண்டு  கவர்செய்து மூடியால் மூடினோம்.

காசாளர் அறையிலிருந்த பணப்பெட்டி, நடப்பு 3 ஆண்டு ஆவணங்கள் இவைகளை மட்டும் மேசைகளின்மேல் அடுக்கிவைத்தோம். சிறிது சிறிதாக வைகை ஆற்று வெள்ளம் அலுவலகம், பணியாளர் ஓய்வரை, பராமரிப்புதளம் ஆகியவற்றை ஆக்கிறமித்து தண்ணீர் மட்டம் 2 அடி உயர்ந்து சுவர்களில் தடம் பதித்து நின்றது.

நீண்ட வருடங்களாக எங்களை இம்சித்து வந்த அந்த பழைய ஆவண மூட்டைகள் தண்ணீரில் மிதப்பதை பார்த்தோம். எந்தபணியாளரும் அந்த பழைய சாக்குமூடைகளை பற்றி கவலைப் படாமல் மற்ற ஆகவேண்டிய வேலைகளில் கவனம் செலுத்துமாறு கட்டளையிடப்பட்டது

மறுநாள் தலைமை அலுவலகத்திலிருந்து அந்த பழய சாக்குமூடைகளை மட்டும் ஏன் கவனிக்கவில்லை? என்று கேட்டபோது அதனை கவனிப்பதற்குள் வைகை ஆற்று வெள்ளம் அதிகமாக உயர்ந்துவிட்டது, என்று ஒரே வார்த்தையில் பதில் கூறப்பட்டது..

சில நாட்களுக்கு பின்பு கிளைக்கு வந்த நிர்வாக இயக்குனர் என்னிடம்,, முக்கியமான ஆவணங்கள் மற்றும் பணப்பெட்டி இவைகளை மீட்கமுடியும்போது, அந்த பலவருட பழய தேவையற்ற ஆவண சாக்குமூடைகள் மட்டும் மிதந்தது எப்படி?  என்று கேட்டுகொண்டே வரும்போது, பணிமணையில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த நிர்வாக இயக்குனர் எனது மரியாதைக்குறிய பால்ராஜ் அவர்களின் காரில் படிந்திருந்த வெள்ளநீர் கசடுகளை துடைத்துகொண்டிருந்த இருதொழிலாளர்கள்  நீங்கள் யோசித்துகொண்டே இருந்தீர்கள். இயற்கை நல்லமுடிவெடுத்துவிட்டது. என்று அவருக்கு பதில் கூற சிரித்துகொண்டே திரும்பிவிட்டார். அன்று மதியமே மேலும் ஒரு சோதனை.

திருப்புவனம் கிளை பணியாளர்களுக்கு சலுகை விலையில் கொடுக்கப்படும் மதிய உணவு தினமும் மதுரை தலைமை அலுவலக கேன்டீனில் தயாரிக்கப்பட்டு, லாரிமூலம் மதியம் 12 மணியளவில் திருப்புவணம் கிளைக்கு வரும் அன்று KPS மணி என்ற ஓட்டுனர் லாரியில் பாத்திரங்களில் தனித்தனியாக சாதம், சாம்பார், ரசம், மோர், காய்கறி வைத்து வழக்கம்போல் கொண்டுவரும் வழியில், ஒருமேட்டில் ஏறி இறங்கும்போது, சாதத்தை தவிற மற்றதெல்லாம் கீழே கொட்டிவிட்ட்து. மதியம் 12 மணிக்கு தொழிலாளர்கள் கேன்டீன் உணவிற்காக காத்துகொண்டிருக்கும் போது, வெறும் சாதத்துடன் மதுரை லாரி வந்து நின்றது. லாரி ஓட்டுனர் KPS.மணி கீழே இறங்கியவுடன் பசியுடன் இருந்த தொழிலாளர்கள் முன்னிலையில் கதறியழுது, என்வேலையை காப்பாத்துங்க சார். தலைமை அலுவலகத்திற்கு தெரிந்தால், என்வேலையே போய்விடும். இங்கு மதிய உணவு இல்லாவிட்டால் தொழிலாளர் பிரச்சனை ஏற்படும். சாவதை தவிர எனக்கு வழியே இல்லை என்று புலம்பியவரை தேற்றினேன்.

திருப்புவணம் கிளை அருகிலுள்ள மளிகை கடையில் புளியோதரைபொடி, நல்லெண்ணை, உப்புபொடி, உருளைகிழங்குசிப்ஸ் அகியவற்றை எனது கைப்பணத்தில் வாங்கிவந்து, திடீர் புளியோதரை தயாரித்து, அன்றுமட்டும் அளவுசாப்பாடு கொடுத்தோம். தொழிலாளர்களிடம் நல்லுறவு வைத்திருந்ததால், என்னால் அன்று KPS மணியை காப்பாற்ற முடிந்தது

சிலபல நாட்களுக்கு பின்பு, அதே திருப்புவனம் கிளையில் ஒரு பொதுவேலை நிறுத்த நாளில், மதுரை கேன்டீனில் இருந்து வந்த உணவு அனைத்தும், பணியாளர்கள் இல்லாததால் வீணாகும் நிலை ஏற்பட்டது. பணிமணை காவளரை அழைத்து சாதத்தில் தண்னீர் ஊற்றி மூடிவைக்கும்படி கூறினேன்.

அன்று இரவு சுமார் 7.00 மணியளவில் திருப்புவனம் காவல் நிலையத்திலிருந்து எனது நண்பர் காவல்துறை அதிகாரி தொலைபேசியில் அழைத்தார். திருப்புவனம் ஊரில் முழு கடையடைப்பு என்றும் சுமார் 120 போலீஸ் காவளர்கள், பாதுகாப்பு பணிக்கு வந்தவர்கள் மதியம் முதல் சாப்பிடாமல் பணிபுறிவதாக கூறினார்

நானும், தலைமை போர்மன் சண்முகம் மற்றும் பணிமனைக் காவளர் இருவர் மட்டுமே பணிமனையில் இருப்பதாகவும், பொலீஸ் காவளர்களை உடனடியாக பணிமனைக்கு அழைத்து வந்தால், அவர்களுக்கு தண்னீரூற்ற பட்ட பழயசாதம், தயிர், ஊறுகாய் கிடைக்க ஆவனசெய்வதாகவும் கூறினேன். அவர்களும் வந்து, பழயமுது சாப்பிட்டு பணியை தொடர்ந்தனர். இந்நிகழ்வு ஏற்கனவே இருந்த போக்குவரத்துதுறை – காவல்துறை உறவை மேலும் பலப்படுத்தியது.

மீண்டும் சந்திப்போம் -சரவணபவா

நினைவில் நின்றவை – 5..ஜெயமதி விநாயகர் ..

நினைவில் நின்றவை – 5

2000 ல் நடந்தது இது. மதுரை – திருமங்கலம் நெடுஞ்சாலையில் திருநகர் 3வது நிறுத்தம், சீத்தாலக்ஷ்மி மில் நிறுத்தம் கடந்தபின் வருவது முல்லைநகர் பேருந்து நிறுத்தம். 1990 ல் இங்கு அரசு போக்குவரத்து அலுவலர்கள் 11 வீடுகளை கட்டி குடியேறியபின்பு, சிலவருடங்களில் மேலும் 25 குடியிருப்புக்கள் தோன்றின. ஒவ்வொரு மாதமும் 2 வது சனிக்கிழமை ஒவ்வொரு வீட்டிலும் குடியிருப்போர் கூட்டம் நடைபெரும். அத்தகய ஒரு கூட்டத்தில், முல்லைநகரில் ஒரு வினாயகர் கோவில் அமைக்கவேண்டும் என்று பேசப்பட்டது..

அப்போது நான் தமிழ்நாடு அரசு போக்குவரத்து கழகத்தில், பறக்கும்படை அலுவலராக பணியாற்றிய போது சத்தியமங்கலம் பகுதியில் வாகனசோதனை பணியிலிருந்தபோது, அந்த இடத்தில் வினாயகர் சிலைகளை சிற்பி ஒருவர் செதுக்கி கொண்டிருந்தார். அவரிடம் என்கைப்பணத்தை கொடுத்து ஒரு வினாயகர் சிலையை வாங்கி எனது ஜீப்பில் வைத்து, பணிமுடித்து வீட்டிற்கு அதிகாலை 4.00 மணிக்கு நுழையும்போது, தேசிய நெடுஞ்சாலை-7 மற்றும் முல்லைநகர் சந்த்திப்பில் ஒருஓரமாக வினாயகர் சிலையை இறக்கிவைத்துவிட்டு, வீட்டிற்கு வந்து படுத்துவிட்டேன்.

அன்று காலை 10.00 மணிக்கு தூக்கம் கலைந்து எழுந்து பார்த்தால் வினாயகர் சிலை முன்பாக சிறுகூட்டம். திடீர்வினாயகர், சுயம்புவினாயகர் – கண்திறக்காதநிலையில் உள்ளது. மதுரை பசுமலை சிற்பகூடத்திலிருந்து ஒரு சிற்பியை அழைத்து கண்னை திறக்கசெய்து, ஒரு அய்யரை வைத்து பூஜையை ஆரம்பிக்க வேண்டும், பின்னால் கொவில் கட்டிக் கொள்ளலாம் என்று கூட்டத்தில் பேசிகொண்டிருந்தனர். உடனடியாக நான் தலையிட்டு பசுமலையிலிருந்து ஒரு சிற்பியை அழைத்து, வினாயகர் சிலை கண் திறக்கசெய்து, எங்களது சக அலுவலர் ராமசந்திரன் மகன் சந்தீப் ( வயது 17ஐய், உடுப்பி ஐய்யர், மாணவன் ) மூலம் அன்று மாலையே பூஜையை தொடங்கினோம். கணிசமான தட்சனை சந்தீப்பிற்கு கிடைத்தது  தற்போது சந்தீப் அமெரிக்காவில் திருமணமாகி, வேலை பார்த்துவருகிறார்.

சிலநாட்கள் சென்றன. பிள்ளையாருக்கு ஒரு பேர் வைக்கனும்னு பேசிகிட்டாங்க. மறு நாள் ஜெயமதி வினாயகர் என்ற கல்வெட்டு பிள்ளையார் சிலை முன்பு இருந்தது..எனது நண்பர் ராஜன் (சுப்ரீம்ஹோட்டல்) ஜெயமதி பேர் நன்றாகவே உள்ளது என்றார். மற்றொரு நண்பர் RS.மணி விசனப்பட்டார். கடவுள் பேரைத்தான் மனுசனுக்கு வைப்பாங்க, இங்கு மனிதன் பேரை கடவுளுக்கு வைகிறாங்க. அதுவும் இங்கு முதலில் குடியிருப்புகளை கட்டிய ஜெயராஜ் மற்றும் மதிவாணன் இருவரின் பெயெரிலிருந்துதான் ஜெயமதி வினாயகர் பெயர் உருவாகியுள்ளது. இது கூடாது என்றார் மணி. ஜெயலலிதா அம்மா மற்றும் பானுமதி இருவரின் பெயரிலிருந்தும்கூட ஜெயமதி உருவாகியிருக்கலாம் என்று மறுப்பு தெரிவித்தார் எனது நண்பர் ராஜன். அப்போது நான் சென்னையில் இருந்தேன்.

சிலபல நாட்களுக்குப் பிறகு நான் மதுரை திரும்பியபோது ஜெயமதிவினாயகர் என்ற கல்வெட்டு மட்டுமே முல்லைநகரில் இருந்தது. வினாயகரை ஒருநாள் அதிகாலையில் ஆட்டொவில் வந்த சிலர் திருடிச்சென்று, அருகிலுள்ள கப்பலூர் தொழிற்பேட்டை அருகில் கோவில் அமைத்துவிட்டனர்.. என்னை பார்த்த நண்பர் ராஜன் ஜெயமதிவிநாயகர் பெயருக்காக தான் ஒருவன் மட்டுமே கூட்டத்தில் வாதாடியதாகவும், மற்றவர்களெல்லாம் துரொகிகள் என்றும், மறுநாளே அந்த ஜெயமதிவினாயகரும் காணாமல் போய்விட்டார் என்றும் கூறி கதறியவரிடம் தேற்றினேன் நான் கீழ்கண்டபடி:

மனிதசாதியின் குழந்தைப் பருவத்தினுடைய பயம் நிறைந்த இதயத்தால் தோற்றுவிக்கபட்ட ஒரு உருவத்தின் மலர்ச்சியே கடவுள்! மனிதர்கள் கட்டுமிராண்டி நிலையிலிருந்த காலத்தில், அதாவது அவர்களுடைய அறிவு வளர்ச்சி தற்கால ஐந்து வயதுக் குழந்தையினுடையதைப் போன்றிருந்த காலத்தில், அவர்கள் இருட்டு, தெரியாத இடம், அறிமுகமில்லாத பொருள் இவைகளைக் கண்டு பயந்தார்கள். மின்னல், நெருப்பு போன்ற சக்திவாய்ந்த பொருள்கள் அவர்களின் மிகுந்த பயத்திற்கு காரணமாக இருந்தன. அதிலிருந்து அவர்கள் தேவதைகளை கற்பனை செய்யத் துவங்கினார்கள். மெது மெதுவாக இறந்துபோன வீர்ர்களும், பலசாலிகளும் இந்த தேவகூட்டத்தில் இடம்பெற்றார்கள். ஒவ்வொரு சாதியிலும் இவ்விதம் அநேக தேவதைகளிருந்தன. அவைகளின் சக்தி, மேன்மை, பெருமை இவைகளுக்காக மனித சாதிகளுக்குள் போட்டி இருந்துகொண்டே இருந்தது. தங்கள் சாதித் தேவதைகளுக்குள்ளும் கூடச் சிறிது பெரிது என்ற தகராறு இருந்தது. பின்னால் யார் பெரியவர்? யார் பெரியவர்? என்று தேடியதின் பலனாய், உலகத்தை தோற்றுவித்த ஒரே கடவுள் தோற்றுவிக்கப் பட்டார். மனிதர்களின் மனோவளர்ச்சியோடு, கூடவே, மனிதர்களால் தோற்றுவிக்கப் பட்ட அந்த ஒரே கடவுளிடத்திலும் அனேக நல்ல குணங்கள் சேற்கப்பட்டன. இவ்விதம்தான் கடவுளின் உற்பத்தி ஏற்பட்டது. உண்மையில் கடவுள் மனிதனுடைய மானசீக புத்திரன்.

நான் ஜெயமதி வினாயகரை கொண்டுவந்தது போன்று, வேறு யாரேனும் வேறு ஒரு வினாயகரை முல்லைநகருக்கு கொண்டுவரலாம். கவலைப் படாதீர்கள் என்றேன் ராஜனிடம். 

நான் கூறியது போலவே 8-9-2001 அன்று முல்லைநகரில் ஜெயமதிவினாயகர் சிலை இருந்த பீடத்தை இடிக்காமல், அதற்கு அருகிலேயே, ஸ்ரீ மகா கணபதி ஆலயம், மணப்பாறை PNM.இராஜகோபால்நாயுடு அவர்களின் குமாரர் RS.மணி அவர்களால் நிறுவப்பட்டு, மகா கும்பாபிசேகமும், கோலாகலமாக நடந்தது.

இணைக்கப்பட்ட புகைப்படத்தில் இடதுபக்கம் கீழ்பகுதியில் உள்ள ஜெயமதிவினாயகர் பீடத்தை இப்போதும் நீங்கள் காணலாம்.

வாழ்க வளமுடன்.

மீண்டும் சந்திப்போம். -சரவணபவா .