நினைவில் நின்றவை – 4..என்னை காத்த குர்ரான் ..

நினைவில் நின்றவை – 4

90 களில் நடந்ததது இது. தமிழ்நாடு அரசு போக்குவரத்து கழக அதிகாரியாக  பணியிலிருந்தபோது, ஒருநாள் மதியவேளையில், பணிமனை முன்பு பயணிகளுடன் வந்த பேருந்து நின்றது. பயணி ஒருவர் டிக்கெட் வாங்க மறுக்கிறார் என்று நடத்துனர் புகார் செய்ய, நான் பேருந்தில் ஏறி பயணியிடம் டிக்கட் வாங்கும்படி கூறியவுடன், குடிபோதையில் இருந்த அந்த பயணி தரக்குறைவாக நடந்துகொண்டதால் அவரை கீழே இறக்கிவிட்டு பயணிகளுடன் பேருந்தை அதன் தடத்தில் அனுப்பியது. பின்னர் விசாரித்தத்தில் அவர் பெயர் கடலோசை காஜா, மேடை பேச்சாளர் என்று தெரியவந்ததால் எச்சரித்து அனுப்பியது.

மறுநாள் காலையில் எனது நண்பராகிய காவல்துறை அதிகாரியிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு. பாபர் மசூதி இடிப்பு இந்து தீவிரவாதி என்றும் , இஸ்லாமியரிடம் தரக்குறைவாக நடந்துகொண்டதாகவும் என்மீது நடவடிக்கை எடுக்கவேண்டும் என்றும், ஜமாத் மூலம் புகார் வந்துள்ளதால், உடன் விசாரணைக்கு காவல்நிலையம் வருமாறு கூறினார்.

உடன்காவல் நிலையம் சென்றேன். அங்கு ஜமாத்தினரும் இருந்தனர். அவர்களுக்கும், காவல்துறை அதிகாரிக்கும் வணக்கம் கூறி, புகார் மனுவை வாங்கி படித்து பார்த்தேன். அதில் பாபர் மசூதி இடிப்பு இந்து தீவிரவாதியாக நான் சித்தரிக்கப் பட்டிருந்தேன்.

புகார்மனு பற்றி விளக்கம் கூற ஜமாத்தினரிடமும், காவல்துறை அதிகாரியிடமும் அனுமதி பெற்று, சில நிமிடம் தன்னிலை விளக்கம் கூறினேன்.:

என் அன்பிற்குரியவர்களே, பிறப்பால் நான் இந்துவாயினும், என்வீட்டில் கீதையுடன், பைபிள் மற்றும் குரான் புனிதநூலும் உள்ளது. சிறுவயதிலேயே மார்க்சியம் பயின்றவன். ஜாதி, மதம், இனம், மொழி வேறுபாடின்றி மனிதத்தை மட்டுமே நேசிப்பவன். நான் மதிக்கும் குரான் மீது ஆணையாக சொல்கிறேன்.  புகார் மனு உண்மைக்கு புறம்பானதாக இருக்கிறது. புகார் அளித்தவர், புகாரில் உள்ளது உண்மைதான் என்று குரான் மீது சத்தியம் செய்துவிட்டால், நான் எந்த, தண்டனையும் ஏற்றுக் கொள்ள தயார் என்று கூறினேன்.

ஜமாத்தினரும் இதற்கு ஒப்புக்கொண்டு புகார் மனு அளித்தவரை அழைத்து, குரான் மீது ஆணையாக புகார்மனுவில் உள்ளது உண்மை என்று சத்தியம் செய்யுமாறு கூறினர்

அப்பொழுதுதான் அவரை கவனித்தேன். அவர்தான் கடலோசை காஜா என்று அறிந்தேன். அன்றொருநாள் டிக்கெட் வாங்க மறுத்து பேருந்தில் வந்து என்னால் இறக்கிவிடப்பட்டு எச்சரித்து அனுப்பட்டவர் அவர். ஆயினும் அவர் குரான் மீது ஆணையிட மறுத்துவிட்டார். ஜமாத்தினரின் கோபம் காஜாவின் மீது திரும்பியது.

பின்னர் ஜமாத்தினர் காஜாவின் பொய்புகார் மனுவிற்கு என்னிடம் வருத்தம் தெரிவித்து, காவல் துறையினரிடம் அளித்த புகார்மனுவையும் திரும்பபெற்றனர்.

எனது நண்பர்களில் பெரும்பாலோர் இஸ்லாமியர் என்பதால், மனதளவில் சில குறைபாடுகள் உள்ள இஸ்லாமியர்கூட உண்மைக்கு புறம்பாக குரான் மீது ஆணையிடமாட்டார்கள் என்பதை நான் நன்கு அறிந்து இருந்தேன். இந்த நிகழ்வு அதனை உறுதி செய்தது

தீவிரவாதச் செயல்களை இஸ்லாம் ஆதரிப்பதில்லை. ஒரு உயிரை எடுப்பதற்கு இறைவனைத் தவிர வேறு யாருக்கும் உரிமை இல்லை என்று குர்ஆன் சொல்கிறது. தீவிரவாதி எவனும் முஸ்லிம் இல்லை என்பதை ஒவ்வொரு மனிதனும் அறியவேண்டியது அவசியம்.

என்னுடன் பொறியியல் கல்வி பயின்ற சிராஜ், பணிபுரிந்த பக்கிரி சுல்தான், சிகாகோவில் எனது 6 வயது பேரன் மிதுன் பாகிஸ்த்தான்தோழி ஜியா, எனது உயரதிகாரி அசீம், குடும்ப நண்பர் சலீம், மற்றும் நான் பெரிதும் மதித்து போற்றும் கவிகோ அப்துல் ரகுமான் —இவர்கள் அனைவருமே என் மனதில் இன்றும் பதிந்திருக்கிறார்கள்.

அன்பிற்குறியவர்களே, மதத்தின் பெயரால், மனிதத்தை பிரிப்பதை இனிமேலும் ஊக்கிகுவிக்காதீர்கள் 

,

மீண்டும் சந்திப்போம் -சரவணபவா

     .

    

நினைவில் நின்றவை – 3..சிறைக்கு சென்றேன் ...

நினைவில் நின்றவை – 3

1975 ல் ஜப்பானிய பென்சன் திட்டத்தை எதிர்த்து தமிழ்நாடு போக்குவரத்து தொழிலாளர்கள் வேலை நிறுத்தம் செய்தனர். அப்போது நான் மதுரை புறவழிச்சாலையிலுள்ள போக்குவரத்து கழகத்தில், அலுவலக பணியில் இருந்தேன். நிறுவனத்தின் அனுமதி பெற்று ஊர்க்காவல் படையிலும் காவல்துறைக்கு துணையாக பணியாற்றினேன்.

எனது நிறுவனத்தின் தொழிலாளர்கள் வேலை நிறுத்தத்தை முன்னிட்டு, நான் ஊர்க்காவல்படைக்கு அனுப்பப்பட்டு, அங்கிருந்து எனது தலைமை அலுவலக பாதுகாப்பு பணிக்கு மறுநாள் காலை ஆஜராகும்படி உத்திரவு கிடைத்தது.

மார்க்சிய சிந்தனையாளனாகிய நான், எனது தொழிலாளர்களின் வேலை நிறுத்தத்தில் பங்குகொள்ளாமல், எனது நிருவனத்தின் பாதுகாப்பு பணிக்கு செல்ல ஆயத்தமாவது அறிந்து எனது அண்ணன் அருணகிரிநாதன் (அவர் காங்கிரஸ் சிந்தனையாளர்) மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

பின்னிரவு நேரம், மதுரை வடக்குமாசி வீதி 340 எண் வீட்டில் அனைவரும் தூங்கிக் கொண்டிருந்த போது, கதவை தட்டிய ஒருவர், என்னிடம் சீல்வைத்த கவர் ஒன்றை கொடுத்து, தான் CITU அலுவலகத்திலிருந்து வருவதாகவும், தோழர் SM இந்தகவரை என்னிடம் கொடுக்க சொன்னதாகவும், கூறி சென்று விட்டார்.

இரவு 12 மணி, தூக்க கலக்கத்தில் கவரை உடைத்து படித்தேன்.

மறுநாள் காலை 8 மணிக்கு மதுரை சென்ட்ரல் பேருந்து நிலையம் சென்று, ( வேட்டி,, சட்டை ,உள்கால்சட்டை தோளில் சிவப்புதுண்டு அணிந்து, அருனாகயிறு தவிர்த்து ) தமிழக அரசே சிறை சென்ற போக்குவரத்து தொழிலாளர்களை விடுதலை செய், தொழிலாளர் ஒற்றுமை ஓங்குக – என்று கோசமிடவேண்டும் என்றும் அப்போது மேலும் சில தோழர்கள் என்னுடன் கலந்துகொள்வார்கள் என்றும் அவர்களுடன் சேர்ந்து செயல்படுமாறும் எழுதியிருந்த்து.

அண்ணனிடம் கடித்தை காட்ட , சிலமணி நேரத்திற்கு முன்பாக அவரிடமிருந்த மகிழ்ச்சி மறைந்தது .ஊர்க்காவல்படையா அல்லது CITU வா என்று முடிவெடுப்பது உன்விருப்பம் என்று கூறி படுத்துவிட்டார்.

CITU கடிதத்தில் உள்ளபடி,  மறுநாள் காலை 8 மணிக்கு பேருந்து நிலையம் சென்று சிறைசென்ற தொழிலாளர்களை விடுதலை செய்ய கோசமிட்டபோது எங்கிருந்தோ மேலும் சில தோழர்கள் வந்து என்னுடன் சேர்ந்தனர்

மதுரை சென்ட்ரல் பேருந்து நிலைய இரும்புகேட்டை காலை 8.30 மணிக்கு இழுத்து பூட்டினேன். உடன் தோழர் ராஜு CI உதவினார். இதனால் சென்ட்ரல்-சொக்கிகுளம் பயணிகள் நகர் பேருந்து இயக்கம் தடைப்பட்டது அந்த பேருந்தில், வடக்குமாசிவீதியில் வெண்மனி டீ கடை வைத்து அதிகாலையில் விற்பனை செய்யும் தோழர் முத்தையா தற்செயலாக வந்துள்ளார்.

நாங்கள் காவல்துறையினரால் கைது செய்யப்பட்டு, நீதிமன்ற உத்திரவுப்படி, மதுரை மத்திய சிறைசாலையில் அடைக்கப்பட்டோம். அங்குதான் தோழர் குட்டப்பன், தோழர் சிசல்ராஜ், தோழர் சாந்தாபிள்ளை ஆகியோருடன், அரசுநாச்சியப்பன், திருப்பெருந்துறை ஆகியோரின் அறிமுகம் கிடைத்தது. சிறைச்சாலையில் இருந்தபோது பார்வையாளர் அனுமதிசீட்டு மூலம் தோழர் SAP, மற்றும் தோழர் SM ஆகியோரின் அறிமுகமும் கிடைத்தது

அன்றய பிரதமர் திருமதி இந்திராகாந்தி அவர்களின் எமர்ஜன்சி மறுநாள் அமலுக்கு வருவதால், தமிழக அரசு திடீரென எங்களை விடுதலை செய்து, மறுநாள் வழக்கம் போல போக்குவரத்து கழக தலைமை அலுவலகத்திற்கு சென்று பணியை தொடங்கினேன்.

ஊர்காவல் படையினர் எந்தஒரு அரசியல் கட்சியையும் சார்ந்து இருக்கக் கூடாது என்பதால் அந்த பதவியையும் ராஜினாமா செய்து விட்டேன். ஊர்காவல்படையை சேர்ந்த அமல்ராஜ், மாணிக்கம் ஏட்டு, RSI ஜெயராமன், DSP ராவுத்தர், ஏரியாகமாண்டர் கண்ணாயிரம் இன்னும் பல அருமையான மனிதர்களின் பிரிவு பின்னர் என்னை மிகவும் பாதித்தது விசயதிற்கு வருகிறேன்..

வடக்குமாசிவீதி பால் கடையில் தினமும் காலையில் வரிசையில் நின்று பால் வாங்க நிற்பதுபோல் அன்றும் எனது தாய். வழக்கம்போல நீண்ட வரிசையில் இருந்தபோது, கடையின் உரிமையாளர் எனது தாயை அழைத்து, இனிமேல் நீங்க வரிசையில் நிற்ககூடாது, எப்பவந்தாலும் முதல்ல வந்து பால் வாங்குங்க என்று கூற, இதுவரை முரட்டுத்தனமான அவரது தோற்றத்தை பார்த்து பயந்திருந்த எனது தாய், அவரை பார்த்து தைரியமாக ஒரு கேள்வியை கேட்டார்..

எனக்குமட்டும் ஏம்பா இந்த திடீர் சலுகை. அதற்கு உன் மகன்தான் காரணம் என்றார். அருணகிரியா? இல்லை. சாமிநாதனா? இல்லை. சங்கரநாரயணனா? இல்லை என்று என் அண்ணன் தம்பிகளை மட்டுமே என் தாய் கேட்டபோது அவர் என் தாயிடம் அன்று கூறியதுதான் இன்றும் எனது நினைவில் நின்றவை – 3..அது இதோ… 

என்னைபொறுத்தவரை அவங்கெல்லாம் உங்களுக்கு பிள்ளை கிடையாது, உங்களுக்கு ஒரே பிள்ளைதான் தோழர் சரவணபவா சகதொழிலாளர்களுக்காக கைதுசெய்ய்யபட்டு, சிறைக்கு செல்வதை, தற்செயலாக பார்க்கநேர்ந்தது வடக்குமாசிவீதியிலேயே நான் மட்டுமே தோழர் என்று நிணைதுக் கொண்டிருந்தேன், உங்க மகனை போல படித்தவர்களும் தோழராக இருப்பது அறிந்து பெருமைப் படுகிறேன். இனி அவருக்கு மட்டுமல்ல எனக்கும் நீங்கதான் தாய்.

என்று பலர் முன்னிலையில் என் தாய் என்னால் பெருமைப்பட்டு, பால்வாங்கி, வீடு திரும்பியதும் என்னை பார்த்த பார்வை..அது அர்த்தம் நிறைந்தது.

மீண்டும் சந்திப்போம் -சரவணபவா

நினைவில் நின்றவை – 2 ..தோழர் மோகன் - மறுபக்கம்.

நினைவில் நின்றவை – 2

1965 மதுரை சேதுபதி உயர்நிலைப் பள்ளியில் SSLC வெற்றிகரமாக முடித்துவிட்டு, மதுரை கல்லூரியில் PUC 1st^tGroup ல் சேர்ந்தேன். அதில் கெமிஸ்ட்ரி என்னை ரொம்பவே சோதித்துவிட்டது.

தேர்வுத்தாளில் புன்சன்பர்னர்,, கண்ணாடி குடுவை, சோதனைகுழாய் போன்ற சம்பதப்பட்ட உபகரணங்களை மிக அழகாக, நிதானமாக கலர்கொடுத்து படம் வரைந்து, கீழே எழுத ஆரம்பித்தால்.. புன்சன் பர்ணரை எடுத்து பற்றவைத்து,அதன்பின் ஒரு கண்ணாடி குடுவையை எடுத்துகொண்டு, அதில்…..அதன்பிறகு எதுவுமே நினைவிற்கு வராது.

அதிலும் முக்கியமாக ஈக்குவேசன் ரொம்பவே படுத்தும். மத்தவங்க மட்டும் எப்படி அதை நிணைவில் வைத்திருக்கிறார்கள் என்பது புதிராகவே இருந்தது. பிறகு திருத்தப்பட்ட சிங்கிள் மார்க் விடைத்தாளுடன் பேராசிரியரிடம் சென்று, எவ்வளவு கஸ்டப்பட்டு அழகாக கலர்கொடுத்து புன்சன்பர்ணர், குடுவை வரைந்திருக்கிறேன். வகுப்பிலேயே நான்தான் நல்லா வரைந்திருக்கிறேன். ஈக்குவேசன் மட்டுமே மறந்துவிட்ட்து. .அதுக்குமட்டும் கொஞ்சம் மார்க் குறைச்சுட்டு, நல்லா மார்க் போடுங்க சார். இல்லாட்டி அப்பா திட்டுவாங்க என்றது பழய கதை.

என்னை படுத்திய சயன்ஸ் துறை பேராசிரியை  ஒருவரே. பின்னாளில் 14-6-1979 ல் என் வாழ்க்கை துணையானது ஆச்சரியமானது. சரி.. விசயத்திற்கு வருகிறேன்.

மதுரை வடக்குமாசி வீதி 340 எண் வீட்டில்தான் நான் பிறந்தேன். 1966 ல் PUC தேறாமல், 1968ல் பொறியியல் வகுப்பில் சேறும்வரை இடைப்பட்ட காலத்தில்தான் நான் கற்றவையும் பெற்றவையும் அதிகம். ஜெயராமன், ஜவஹர், பிச்சுமணி, வள்ளிநாயகம் – நண்பர்களுடன் வடக்குமாசிவீதியில் கபடி, கிட்டிபுல், கோலி, பழய தந்தி பேப்பரை பந்தாக உருட்டி சைக்கிள் டியுப் கட்செய்த துண்டுகளை அதன்மேல் இணைத்து, புட்பால், வைகை ஆற்றில் குளியல், அதன்பிறகு எங்கள் சங்கப்பலகை ( வடக்குமாசிவீதி முனிசிபல் ஆரம்ப்பள்ளி திண்னை ) 

படிப்பும் இல்லாமல், வேலையும் இல்லாமல், சங்கப்பலகையில் தினமும் மாலை நேரத்தில், நண்பர்களுடன் பொழுது கடந்தது அங்குதான் 1968 மே முதல் நாள். இனிய மாலை பொழுது. செஞ்சட்டை அணிந்து, செங்கொடி ஏந்தி மிகஒழுக்கமாக பொதுமக்களுக்கு இடையூறின்றி தொழிலாளர்கள் ஊர்வளம். ,வடக்குமாசிவீதியில் வந்ததை பார்த்தேன்.

உலகத் தொழிலாளர்களே ஒன்று சேருங்கள்…

அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியமே வியட்நாமைவிட்டு வெளியேறு…

சீராக கோசமிட்டு வந்தது என்னை ஈர்த்தது!

அமெரிக்கா எங்கு இருக்கிறது? வியட்நாம் எங்கு இருக்கிறது? வடக்குமாசிவீதி எங்கு இருக்கிறது? இங்கே கோசமிட்டால் அங்கே கேட்குமா? நாம வேலைவெட்டி இல்லாம இங்கே சும்மா இருக்கிறோம். அதைபத்தி கவலைப்படாமல், எங்கொ இருக்கிற வியட்நாமியரை பற்றி இவர்கள் கவலைப் படுகிறார்களே.. என்று நண்பர்களுடன் விசனப்பட்டபோது..

இதனை கேட்ட வழிபோக்கர் ஒருவர், 25 வயது இருக்கும், தோழரே என்று என்னை அழைத்தார்.

மனிதஇனத்திற்கு உலகின் எந்த மூலையில் பாதிப்பு ஏற்பட்டாலும், அதனை சரிசெய்ய குரல்கொடுப்பது மார்க்சிஸ்ட்களின் வழக்கம்.. என்றும் இன்னும் பலவும் இதமாக எடுத்துக்கூறினார். எளிமையான, தன்மையான அவர் தோற்றம், நடத்தை என்னை ஈர்த்தது தான் மதுரைமில் தொழிலாளி, ஆரப்பாளையத்தில் குடியிருப்பதாகவும்,, நாளை மீண்டும் சங்கபலகையில் சந்திப்பதாகவும் கூறி சென்றுவிட்டார்..

 

மறுநாள் அதேஇடம் அதே நேரம் அதேநபர், கையில் சில புத்தகங்கள்- நண்பர்களுடன் இருந்த என்னை சந்தித்து, கைகொடுத்து, தோழரே என்பெயர் மதுசூதனன். தோழர் மது என்றால் ஆரப்பாளையம் பகுதியில் தெரியும். காஸ்ட்ரோ படிப்பகம் அங்கு இருக்கிறது. அவ்வப்போது அங்கு வந்து உலகத்தை படியுங்கள். இப்போது இந்த புத்தகங்களை படியுங்கள். என்று கூறி புத்தகங்களை கொடுத்துவிட்டு சென்றுவிட்டார்.

வால்காவிலிருந்து கங்கைவரை

உன் அடிச்சுவட்டில் நான்

வீரம் விளைந்தது

பொதுவுடமைதான் என்ன?

தாய்

அவர் கொடுத்த அந்த புத்தகங்கள் தற்போதும் என்படிப்பறையில் உள்ளது. பிற ஆயிரக்கணக்கான புத்தங்களையும் பின்னாளில் காவல்கோட்டம் ஞானபீட விருது பெற்ற தோழர் வெங்கடேசன், மதுரை திருப்பரங்குன்றம் தழல் நூலகத்தை திரு ஜெயகாந்தன் திறந்துவைத்தபோது, அதற்கு எடுத்து சென்றுவிட்டார். சரி விசயத்துக்கு வருகிறேன்.

.

அந்த புத்தகங்கள திரும்ப, திரும்ப படித்தும் மீண்டும் மீண்டும்  அதன் பாத்திரங்கள் என்னை பிரிய மறுத்தன. ஒருவழியாக அதனை திரும்ப கொடுக்க, மதுரை ஆரப்பாளையம் காஸ்ட்ரோ படிப்பகம் சென்றேன். படிப்பகத்தின் முன்புள்ள தகவல் பலகையில், என்வயதையொத்த வாலிபர் ஒருவர், தனது இடது கையில் இருந்த தான் படித்து குறிப்பு எழுதியவைகளை (அத்தகய அவர் குறிப்பு நோட்டு ஒன்று என்னிடம் தற்போதும் உள்ளது.) எழுதிக்கொண்டிருந்தார்.

எழுதிமுடித்தவர் என்னை கவனித்து தோழரே என்று என்னை அழைத்தார். எனக்கு ஒரே ஆச்சரியம். புத்தகதை கொடுத்தவரும் என்னை தோழர் என்கிறார், புத்தகத்தை கொடுக்கவண்டியவரும் என்னை தோழர் என்கிறார். பொதுவாக மதுரையில் அண்னே, தம்பி, அக்கா, தங்கச்சி, அம்மா, அப்பா என்றுதான் அழைப்பார்கள். இவர்களோ – சிறியவர், பெரியவர், ஆண், பெண், ஏழை பணக்காரன் வேறுபாடின்றி எல்லொரையும் தோழர் என்றே அழைக்கிறார்களே—அந்த தோழர் என்ற அழைப்பும் என்னை ஈர்த்தது தன்னை மோகன் என்று அறிமுகபடுத்தி கொண்டார். சரவணபவா என்று என்னை அறிமுகப்படுத்தி கொண்டேன்.

இதுநடந்து 35 ஆண்டுகளுக்கு பிறகு ஒருநாள். தலைநகர் டில்லி, பாராளுமன்ற குடியிருப்பு பகுதி. எனது இளமைக்கால சங்கப்பலகை-வடக்குமாசிவீதி, மதுரை மத்திய தொகுதி பாராளுமன்ற உறுப்பினராக, மார்க்சிஸ்ட் கம்யுனிஸ்ட் கட்சி சார்பில் தேர்வு செய்ய்யபட்ட அந்த தோழரின் இல்லத்தில் அவரை சந்தித்து, அங்குள்ள அவரது விருந்தினர் அறையிலேயே 20 நாட்கள் நானும் என்மணைவியும் தங்கினோம்.

அவரது ராஜஸ்தான் சமையல்காரர் லால் 20 நாட்களும் அந்த தோழருடன் எங்களுக்கும் உணவளித்தது மறக்கமுடியாத நிகழ்வாகும் அவர்தான் 35 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காஸ்ட்ரோ படிப்பகத்தில் நான் சந்தித்த தோழர் மோகன் MP. 

ஒருநாள் டில்லி பாராளுமன்றதிற்கு அவரது பிரதிநிதிகளாக பார்வையாளர் பகுதியில் அமர்ந்து, பாராளுமன்ற நிகழ்சிகளை கவனித்துவிட்டு திரும்பியவுடன், இரவு சாப்பாட்டு நேரத்தில் நானும் என்மணைவியும் ( அவரது மணைவி படித்தபோது மதுரை மீனாக்ஷி அரசினர் மகளிர் கல்லூரியில் பேராசிரியராக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர்) அவருடன் பேசியதில்…

நீங்கமட்டும் அமைதியா, பொறுமையா, அடக்கமா, பண்பா இருக்கீங்க. உங்ககுணம் கம்யூனிஸ்ட்னு சொல்லிக்கிற இவர்ட்ட மட்டும் இல்லையே என்று என்னைபற்றி என்மணைவி தோழர் மோகனிடம் விமர்சனம் செய்தபோது அவர்கூறியது….

நாணயத்திற்கு இரண்டு பக்கம் உண்டு. மோகனின் ஒருபக்கத்தைத்தான் இந்த 20 நாளில் நீங்க பார்த்திருக்கீங்க..எனது போர்க்குணம் உங்களுக்கு தெரியாது. அதேபோல்தான் தோழர் சரவணபவா போர்க்குணம் மட்டுமே உங்கள் பார்வையில் படுகிறது அவரது மறுபக்கம் அமைதி, பொறுமை, அடக்கம், பண்பு இவைகளை 35 ஆண்டுகளாக அனைத்து தோழர்களும் அறிவோம். அவரும் நல்ல கம்யூனிஸ்ட்தான். நான் மக்கள் ஊழியன்.  அவர் அரசு ஊழியன் அவ்வளவுதான் வேறுபாடு....

இதுதான் என் நினைவில் நின்றவை – 2

மீண்டும் சந்திப்போம் - சரவணபவா

நினைவில் நின்றவை –1..பிறப்பா? வளர்ப்பா?

நினைவில் நின்றவை – 1

வருடம் 1958. ஒரு பொன்மாலைப் பொழுது. மதுரை மீனக்ஷி அம்மன் கோவில், வடக்கு ஆடிவீதி திருவள்ளுவர் கழகம்... சங்கம் முழங்கும் திரு மதுரைதனில்….என்று அங்கு அப்போது என் ஐந்தாவது வகுப்பு தோழன் TN சேசகோபாலன் முழங்கிகொண்டிருந்தான்.. எனது அப்பா கணபதியப்பன், ( மதுரை, சம்பந்தமூர்த்தி பள்ளி தலைமை ஆசிரியர் ), அவரது நண்பர் புலவர் செல்வகணபதி ஆகியோருடன் நானும் எனது நண்பனின் பாட்டில் மெய்மறந்து நின்றவேலையில், எனது சிஷ்யன் சேசகோபாலன் பாட்டு எப்படி? என்று எனது அப்பா தனது நண்பரிடம் பெருமையாக கேட்க, அதற்கு அவர் சொன்னதுதான் இன்றும் என் நினைவில் நின்றது.

என்ன கணபதி, உன்பள்ளி மாணவன் சேசகோபாலன் நன்றாக பாடுவது உன்முயற்சியால் மட்டும் அல்ல. அவன் ஒழுக்கமான பிராமணன். பிராமணனின் ஜீனிலேயே திறமை கலந்துள்ளது. உனக்குத்தான் நான்கு பசங்க இருக்காங்களே, அவங்கள்ள ஒருத்தனையாவது இப்படி பாடவைத்தால், நீ பெருமை படுவதில் அர்த்தம் இருக்கும் – என்று கூற, கூட்டம் கலைந்து, வீட்டிற்கு வந்ததும், நாங்க நாலுபேரையும் உட்காரவைத்து, பாடச்சொல்லி, தேர்வு வைத்து, சேசகோபாலன் நண்பனாகிய என்னை, ஞானசூனியம் என்று என் அப்பா ஒதுக்கிவிட்டார். பின்னொருநாள் …

மதுரை மீனாக்ஷி அம்மன் கோவில், வடக்கு ஆடி வீதி, திருவள்ளுவர் கழகத்தில், எனது அண்ணன் அருணகிரிநாதன், சங்கம் முழங்கும் திரு மதுரைநகர் தனில் என்று நன்றாகவே பாடி என் அப்பாவை  பெருமைப்பட வைத்தது தனி கதை. சாமிநாதன், சங்கரநாராயணன் – எனது இரு தம்பிகளும் இசை பயின்றபோது, நான் பெரியார், மார்க்ஸ் பயில ஆரம்பித்தேன்.

இப்போது 37 ஆண்டுகள் பின்னோக்கி உங்களை அழைக்கிறேன். 1995 ல் ஜானி எனக்கு அறிமுகம். பூர்வீகம் ராஜபாளையம். 10 நாள் குட்டி ஆயினும் முரட்டுத்தனம். என்வீட்டு காவல் பணிக்கு நியமித்தேன். மதுரை ஆயுதபடை குடியிருப்பில், நாய்களுக்கு பயிற்ச்சி அளிப்பவர், எனது நண்பர் ராம்மூர்த்தி. ஜானிக்கு பயிற்சியளிக்க அழைத்தேன் அவரை. அவரும் வந்தார். ஜானியை பார்த்தார். அப்போது அவர் கூறியது…

.

நாய்குட்டி பிறந்து 40 நாட்கள் சென்றபின்புதான், அதற்கு பயிற்சியளிக்க முடியும். அதுவும் ஜெர்மன் செப்பேர்டு குட்டிகளுக்குத்தான் பயிற்சியளிக்க முடியும்.அவை ஹிட்லர் தனது போர்படையில் பயன்படுத்திய உயர்ஜாதி வகை. ராஜபாளையம் வேட்டைக்குத்தான் லாயக்கு. கீழ்படியும் குணம் குறைவு. பயிற்சியை ஏற்றுகொள்ளாது. நானும் இதுவரை ஜெர்மன் செப்பேர்டு குட்டிகளுக்குத்தான் 2 மாத பயிற்சி கொடுத்துள்ளேன். ராஜபாளையம் போன்ற நாட்டு நாய்குட்டிகளுக்கு இதுவரை நான் பயிற்சி கொடுத்த்தில்லை. அது சிறமம்.-அதற்கு நான் கூறியது அவரை சிந்திக்க வைத்த்து.அது

உயர்ந்த ஜாதிக்கு 2 மாதம் பயிற்சின்னா, ராஜபாளையத்திற்கு 4 மாதம் பயிற்சி கொடுங்க. பயிற்சி கட்டணம் இருமடங்கு அதிகமாக தருகிறேன். நீயும் நானும் உயர்ந்த ஜாதி என்று பட்டயத்தில் இல்லை. அதுபோல் இந்த ராஜபாளையம் குட்டியும், ஷெப்பேர்டை விட தாழ்ந்தஜாதி என்று  பட்டயத்தில் இல்லை. சிரமத்தைப் பாராமல் முயற்சிப்போம். என்று உற்ச்சாகப்படுத்தி, 4 மாத பயிற்சியும் முடிந்தது.

பயிற்சிக்குப்பின் ஜானியின் செயல்பாடுகள் மிக அற்புதம் அறிவு பூர்வமானது, வீரம் செரிந்தது. கட்டளைக்கு கீழ்படியும் தன்மை அதிகம். குடும்ப உருப்பினராகிவிட்ட ஜானியை 11 ஆண்டுகள் கழித்து, ஒருவாரம் சென்னையில் அத்யாவசிய பணியின் காரணமாக பிரிய நேர்ந்தது 7 நாட்களுக்குப்பின் மதுரை வீட்டிற்கு திரும்பியபோது, ஜானி சோர்வாக வரவேற்றது. உடல் மெலிந்து இருந்தது. வயிற்றுபகுதியில் தோல் சிவந்திருந்த்து. என். 7 நாள் பிரிவை தாங்கமுடியாமல், உணவு அருந்தாமல்,

குறைக்கும் சக்தியையும் இழந்திருந்த்து. 11 ஆண்டுகள் என்னுடன் வாழ்ந்த ஜானி சிரமப்படுவதை என்னால் பொறுக்க முடியவில்லை. ஜானியின் டாக்டர் சங்கரலிங்கம் சிகிச்சையளித்தும் தேறவில்லை. எவ்வளவுதான் உயர்தர சிகிச்சை அளித்தாலும், ஜானி 2 மாதத்தை கடப்பது கடினம்..குணமும் ஆகாது. என்று ஜானியின் டாக்டர் கைவிரித்துவிட்டார்.

2006 ல் ஒரு ஆம்புலன்சில் ஜானியை ஏறும்படி கட்டளையிட்டதுதான், எனது கடைசி கட்டளை. அதுவும் கட்டளைக்கு கீழ்படிந்து அம்புலன்சில் ஏறியது. அனுப்பானடி கண்மாய்கரையில் ஜானியை இறக்கி, விசவூசி போட்டு, கருணைக் கொலை செய்து, நல்லடக்கம் செய்யப்பட்டது.

இதன்மூலம் நான் சொல்வது ஒன்றுதான்.. மனிதனோ, மிருகமோ, உயரம் எட்டுவதற்கு பிறப்பு அவசியமில்லை. வளர்ப்புதான் அவசியம். உயர்கல்வி கிடைத்திருந்தால் நான் மேலும் உயரத்தை எட்டியிருப்பேன். ( ISRO விஞ்ஞானி வாய்ப்பை ஆங்கில மொழி புலமையின்றி தவரவிட்டவன் நான் ).

சங்கம் முழங்கும் திரு மதுரைநகர்தனில் இப்போதும் தினமும் நான் எனது மடிக்கணனியில் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். எனது 5 ம் வகுப்பு தோழன் TN.சேசகொபாலன் தற்போது தமிழகத்தின் பிரபல சங்கீத வித்வானாக சென்னையில் ஜொலிக்கிறார். எனது அண்ணன் அருணகிரிநாதன் திருநெல்வேலியில் TVS பணிமேலாலராக சிறந்த முறையில் பணியாற்றி ஓய்வுபெற்று, அங்குள்ள கோவில்களில், விழாக்காலங்களில் தன் இசையால் இறைவனை மகிழ்வித்து வருகிறார்

TMS அவர்களின் அந்தகாலத்து தனிப்பாடல் – சங்கம் முழங்கும் திருமதுரை நகர்தனில் – பாடலை எனது அண்ணன் அருணகிரிநாதனின்,, மதுரை சேதுபதி உயர்நிலைப் பள்ளி தோழரும், எங்கள் குடும்ப நண்பருமான ஸ்ரீமூலநாதன் ( தற்போது சென்னை, மும்பை டெல்லி, அமெரிக்கா என்று எங்கோ இருக்கிறார் ) அவர்கள்தான் எனது மெயிலுக்கு ( bhava1948@gmail.com ) சமீபத்தில் அனுப்பியுள்ளார். நன்றி அண்னா…

அனுப்பிய பாடல் ஒலி தேய்ந்துள்ளதால், உங்களிடம் நல்லநிலையில் இருந்தால் ,அந்த பாடலை எனது மெயிலுக்கு அனுப்பிவையுங்களேன். உங்களுக்கும் மிக்க நன்றி.

மீண்டும் சந்திப்போம் -சரவணபவா 

C1. சரியா? தப்பா?- இது எனது வேலையல்ல

சரியா? தப்பா?

ஒரு முக்கியமான வேலை.. ஒவ்வொருவரிடமும் அதனை செய்யும்படி கோரப்பட்டது. யாராவது அதனை செய்வர் என்று ஒவ்வருவரும் நம்பினர். யாராவது அதனை செய்யலாம், ஆனால் யாரும் செய்யவில்லை. அது எல்லோரும் சம்பந்தபட்ட வேலை என்பதால் சிலர் கோபமடைந்தனர். யாராவது அதனை செய்வர் என்று ஒவ்வருவரும் நினைத்தனரே தவிர, அதனை செய்யவில்லையே என்று யாரும் வருந்தவில்லை. உன்மையிலேயே அதுபற்றி யாரும் யாரையும் கேட்காதபோது ஒவ்வொருவரும் மற்றவரை குறை கூறினர்!

1997-01-28 கோயம்புத்துர்-மதுரை வழித்தடத்தில் வாகன சோதனை பணியின்போது மாலை 4.30 மணியளவில் குண்டடம் என்ற இடத்தில் சாலைத்தடை ஏற்பட்டதால் எனதுபயன்பாட்டிலுள்ள ஜீப்பிலிருந்து இறங்கி தடைகளம் நோக்கி சென்றபோது, அங்கு 15-20 வயதிற்குட்பட்ட சுமார் 10 நபர்கள், அங்கிருந்த மாருதிகாரை சுற்றி நின்றுகொண்டு, அதிலிருந்த 2 பெண்களின் கையை பிடித்து இழுத்துகொண்டிருந்தனர். பெண்கள் உடன்வந்த 2 ஆண்களால் நிலமையை சமாளிக்கமுடியவில்லை.

நான் விசில் செய்து சப்தமிட்டு கூட்ட்த்தினரை ஒதுக்கி அந்த 4 நபர்களையும் மாருதிகாரில் ஏற்றி, அருகிலுள்ள காவல்நிலையத்தில் புகார் செய்யும்படி கூறி அனுப்பினேன். ஆனால் அவர்கள் புகார் செய்யாமல் தப்பிவிட்டனர். நேரம் ஆக ஆக, ஆத்திரமுற்ற அந்த இளம்வயது வாலிபர்கள், அன்று 48 வயதிலிருந்த என்னை தாறுமாறாக அடிக்க ஆரம்பித்தனர். அந்தவழியாக சென்ற பல பயணிகள் பேருந்தில், ஒன்றாவது நின்று என்னை காப்பாற்றியிருக்கலாம். யாராவது அதனை செய்வர் என்று ஒவ்வருவரும் நம்பி, யாரும் என்னை காப்பாற்றவில்லை!.

தொலைவில் பாதுகாப்பாக தனது ஜீப்பை நிறுத்திவிட்டு வந்த எனது ஓட்டுனர் மட்டும் தனியாக கூட்டத்தினரிடம் வந்து கெஞ்சிகொண்டிருந்தார்.  அதன்பிறகே, எவ்வளவு அடித்தாலும் தாங்குராண்டா…ரொம்ப நல்லவனாக இருக்காண்டா என்று கூறி என்னை ஜீப்பில் ஏற்றி அனுப்பிவைத்தனர்.

என்னால் காப்பாற்றபட்ட மாருதிகாரினர் உடனடியாக அருகிலுள்ள காவல்நிலையத்தில் புகார் செய்திருந்தால் அல்லது அவ்வழியே சென்ற பயணிகள் பேருந்துகளில், ஒன்றாவது நின்று தடுத்திருந்தால்

நான் அநியாயமாக அடிவாங்கியிருக்கமாட்டேன். என்னைவிட என் ஜீப் ஓட்டுனர்தான் மிக கவலை அடைந்தார்….”உங்களுக்கு ஏன்சார் இந்த ஊர்வம்பு? இது உங்க வேலையா? வேறு யாராவது அதனை செய்யட்டுமே” என்று வருந்தினார்.

“உன் வீடு தீ பிடித்து எரியும்போது, உன் குழந்தையை ஓனாய் ஒன்று கவ்விகொண்டிருக்கும்போது, உன் சகோதரியை ஒருவன் கையை பிடித்து இழுக்கும்போது நான் இந்தியன் பீனல் கோடு பற்றி சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தால் நான் மனிதனே அல்ல” என்னை பொறுத்தவரை இது முட்டாள்தனமானதல்ல. கடமைக்கிடையே ஒரு மனித நேயம். அவ்வளவுதான்! என்று அவரைத் தேற்றினேன்.

சட்டப்படி நான் காவல்துறை பணியில் தலையிட்ட்து தவறுதான். ஆயினும் சட்டம் சமூக ஒழுங்குக்காகத்தான், மனிதனால் மனிதனுக்காகவே செய்யப்படுகிறது. அதற்கு கண் உண்டு, கண்நீர் இல்லை. அது இரக்கம் காட்டாது என்பதையும் உணர்ந்தே,, என்கடமைக்கிடையே சிறிது நேரத்தை மனிதாபிமானத்திற்கும் ஒதுக்கினேன். 

என்ன…நான் செய்தது சரியா? தப்பா?                -சரவணபவா 2013-07-01